Płaskie ułożenie grzbietowe to najczęstsza pozycja w opiece szpitalnej.
Wydaje się prosta i naturalna, ale nie jest neutralna!
Wymaga precyzyjnego pozycjonowania
Reanimacja wymaga płaskiego, twardego podłoża do masażu serca.
Stabilizacja osi ciała, zapobieganie rotacji (np. po wypadkach).
Cewnikowanie, wkłucia centralne w naczynia szyjne, iniekcje w udo.
Zmniejsza napięcie powłok brzusznych, operacje ortopedyczne z wyciągiem.
Przeciwwskazania bezwzględne i względne
Przepona naciska na płuca. Ryzyko zapadania języka u nieprzytomnych!
Drastyczne ryzyko zachłyśnięcia (aspiracji) i zapalenia płuc.
Utrudnia odpływ żylny z mózgu (pogłębia obrzęk).
Hipotensja na wznak - macica uciska żyłę główną, tętno spada.
Miejsca największego ucisku struktur kostnych
Płaska poduszka (jasiek). Uszy w jednej linii z ramionami. Unikamy przeprostu i przygięcia.
Lekkie odwiedzenie, dłonie do góry. Do rąk zrolowane gąbki (zapobieganie przykurczom, kciuk w przeciwstawieniu).
Cienki wałek z ręcznika dla pacjentów ze spłyconą lordozą. Redukuje napięcie mięśni.
Złota zasada: Zachowanie fizjologicznej osi ciała.
Muszą być ustabilizowane pod kątem 90 stopni (profilaktyka stopy końskiej).
Ugięcie 10-15 stopni. Rozluźnia powłoki brzuszne. UWAGA: Nie uciskać dołu podkolanowego!
Od biodra do połowy łydki. Zapobiega "rozjeżdżaniu się" nóg na boki u pacjentów z niedowładem.
Zatrzymanie Zespołu Hipokinetycznego
Zegar obrotów!
Pozycja na wznak nigdy nie powinna być utrzymywana nieprzerwanie. Zmiany na boki lub do pozycji Fowlera.
Opiekun rusza stawami. Płynnie, do granicy bólu.
Napięcie mięśni bez ruchu w stawie.
Uchwyt nad łóżkiem, mycie zębów.
Głęboki wdech brzuchem, wydech przez "zasznurowane usta".
Podczas zmiany pozycji, od dolnych partii płuc w górę.
Dmuchanie przez słomkę do wody, aparat Triflo, respirometry.
Wyjaśnij cel. Pacjent musi rozumieć dlaczego ćwiczy. Współpraca to podstawa.
Monitoruj miejsca predylekcyjne (odleżyny) i tolerancję na wysiłek. Ból = stop.
Dbaj o swoje plecy! Używaj mat ślizgowych. Nie szarp, poproś o pomoc.